تو که اینهمه دوری

 ما که بی دانه بندِ دامِ شما گردن‌گرفتیم. 
 ما به جهنّم!
‌ دَم داده‌ایم به تنهایی، ب^وخور می‌گیریم، بلکه نفَس‌تنگی رفت.
‌‌ آن حوالی که خوشی، کسی هست سر بگیرد به ابرِ بهار.. که نبار، رفتنش سخت می‌شود؟  

   Pouraj